In een grote toekomst met de grotere Aarde

"Greater Earth" is de visie van een vergrote aarde, ontwikkeld en bevolkt door een grotere, politiek verenigde mensheid. Als project voor het 3de millennium biedt het een realistisch perspectief voor de zogenaamde verovering van de ruimte. Na een succesvolle periode van het gebruik van de bijna-aarde-ruimte zou de kolonisatie van ons hele zonnestelsel mogelijk zijn en zou de penetratie in de interstellaire ruimte denkbaar zijn. Dit zou het voor de menselijke soort mogelijk maken om in de verre toekomst te overleven. Maar eerst moet ons overleven in de nabije toekomst veiliggesteld worden. Hiervoor staat de mogelijkheid van een democratische Wereldunie van werkelijk verenigde naties ter discussie.

 

Toen ik enige tijd geleden de roman "2061 Odyssee III" van Arthur C. Clarke las, herinnerde ik me dat in veel science fictionverhalen de politieke eenwording van de mensheid als vanzelfsprekend wordt beschouwd. In zijn roman "De laatste generatie" liet Clarke vreemdelingen mensen dwingen een wereldregering te kiezen en wereldvrede te realiseren. Zoals in de meeste van deze genres overheersten esoterische fantasieën. Vandaag de dag zijn er nogal wat horrorvisioenen in omloop, die de mensheid al omringd zien worden door buitenaardse wezens, die de planeet aarde onder hun volledige controle willen brengen door middel van een "Nieuwe Wereldorde". UFO gelovigen propageren een "Galactische Federatie van Licht" om de planeet te redden. Voor verhalenvertellers is het een lucratieve zaak.

Maar vooral in sciencefiction zijn er interessante denkspelletjes voor toekomstige ideeën, ver weg van elke irrationaliteit, zolang de wetten van de natuur maar worden nageleefd. In zijn werk "A new era is dawning - A new era is dawning - electronics and space travel are changing the world" (Een nieuw tijdperk aanbreekt - elektronica en ruimtevaart veranderen de wereld) ontwikkelde Arthur C. Clarke - minder als science fiction auteur, maar meer als natuurkundige - visies op de toekomst van de mensheid. Het zou een grote toekomst kunnen zijn.

Van Grote Geschiedenis tot Grote Toekomst

Zoals een "Grote Geschiedenis" de emotionele basis zou kunnen leggen voor de latere politieke eenwording van onze wereld, zo zou het idee van een "Grote Toekomst" als drijvende kracht voor een betere wereld ook zeer nuttig zijn. Het zou niet alleen een kwestie zijn van het behoud van de geschiktheid van onze planeet voor het leven door de biosfeer te beschermen. Het zou ook gaan om het veranderen van de aarde zodat deze bescherming haalbaar en effectief wordt zonder dat wij mensen terug hoeven te gaan naar het stenen tijdperk.

Maar hoe verander je een planeet als de Aarde? Er vinden sowieso voortdurend veranderingen plaats, momenteel in negatieve zin, bijvoorbeeld als gevolg van de klimaatverandering. Zelfs natuurlijke gebeurtenissen zoals aardbevingen en vulkaanuitbarstingen leiden tot ernstige veranderingen, om nog maar te zwijgen van de gevaren van meteorietinslagen. De oplossing is om de planeet te vergroten. Dat klinkt op het eerste gezicht vreemd, maar het is een zeer dwingende logica. De ruimte nabij de aarde moet worden opgenomen in wat wij de aarde noemen.

"Big Future" door een "Greater Earth"

De zogenaamde verovering van de ruimte wordt meestal gezien als mensen die naar verre planeten reizen om ze te koloniseren. Er is niets tegen de verkenning van ons zonnestelsel en daarbuiten, maar voor het praktische gebruik van de ruimte zijn er meer realistische, vooral ook nauwere doelstellingen. De kunstenaar Arthur Woods, die in Zwitserland woont, toont ons een nieuw perspectief op onze planeet met zijn concept van een "Grotere Aarde".

Stelt u zich eens voor welke mogelijkheden dat zou opleveren. De meeste menselijke activiteiten die het ecosysteem van de aarde belasten, kunnen worden uitbesteed. Er zijn meer dan genoeg grondstoffen in de bijna-aardse ruimte en de zon levert onuitputtelijke energie. Gewicht speelt vrijwel geen rol in de gewichtloosheid van de ruimte. Er zouden grote fabrieken kunnen worden gebouwd en nederzettingen van gigantische afmetingen waarin mensen permanent onder aardachtige omstandigheden kunnen leven. Bij deze gelegenheid zou de bescherming van de aarde tegen de gevolgen van asteroïden routinematig zijn en zou dit extra bronnen van grondstoffen opleveren. Expedities in de ruimte zouden een solide basis tot hun beschikking hebben.

 

Dat klinkt natuurlijk utopisch, maar het gebruik van de bijna-aarde-ruimte is al een realiteit. Zonder satellieten in een baan om de aarde zouden veel dingen niet mogelijk zijn - vooral in de wereldwijde communicatie - wat nu al een technische standaard is. Maar er is hier ook een groot gevaar: het resulterende ruimteschroot kan ons op deze planeet opsluiten. Het Kessler-effect zou verder gebruik maken van het Kessler-effect, evenals ruimtemissies, die voor een onvoorziene periode praktisch onmogelijk zouden zijn. De gehele technische infrastructuur zou in de loop van de tijd instorten. Hier moet dringend actie worden ondernomen. Het transport naar de baan om de aarde zou ook fundamenteel anders moeten zijn. Dit kan niet langer worden bereikt met raketten. Toekomstige ruimtevaart heeft andere oplossingen nodig. Wetenschappers en technici werken eraan. Dit zullen gigantische projecten zijn die een ongekende mate van multilaterale samenwerking vereisen, maar nog steeds goedkoper zijn dan welke oorlog dan ook.

Opnieuw veel utopie, men gaat uit van de onredelijkheid van de massa's en de bekrompenheid van de meeste van hun politieke leiders. Maar de verdere ontwikkeling van de rede staat niet stil. De Grote Geschiedenis gaat verder en zal hopelijk worden voortgezet in een Grote Toekomst. Hier moet vandaag de koers voor worden uitgezet. Particuliere ruimtevaartbedrijven werken al aan concrete plannen voor het gebruik van bijna-aarde-ruimte, bijvoorbeeld door middel van asteroïdemijnbouw. Maar het is absoluut noodzakelijk om alles te reguleren wat wereldpolitiek is, anders zal het leiden tot overbodige concurrentie en onvermijdelijk tot de militarisering van de ruimte.

Daarom zetten wij ons als mondialisten in voor de politieke eenwording van de mensheid in een democratische wereldunie uiterlijk aan het eind van deze eeuw en roepen wij alle mensen op om dit doel zo veel mogelijk te steunen. Als je denkt dat iets de moeite waard is om naar te streven, moet je het willen, ook al gaat het doel verder dan je eigen levensduur. De kinderen die in de komende 10 tot 15 jaar geboren worden, vormen de generatie die massaal geconfronteerd wordt met de problemen en uitdagingen van de toekomst. Zij zullen de grootste last dragen om de mensheid naar een betere toekomst te leiden. Het is onze taak om vandaag het nodige voorbereidende werk te doen.